Ta książka jest jak świat.
Ma jednak charakter gry w "Zabajone..." z czytelnikiem. Powiedzmy, że będąc "jeszcze żywym ludzikiem" w grze komputerowej, masz za zadanie odkrycie i zebranie właściwych kluczyków do wrót wyjścia, do mety. Klucze te niestety są mocno schowane. Tylko sprawny i cierpliwy gracz w "Zabajone..." jest w stanie zebrać komplet kluczy i otworzyć wspominane wrota. Za, którymi kryje się olśnienie spokoju. Najdoskonalszego i najgłębszego z możliwych do osiągnięcia stanów skupienia oraz ducha. To doznanie jest jednak czysto osobiste i ma znamiona nie każdemu pisanej łaski. Pozdrawiam… na długo…
Książka traktuje o samotności i wyalienowaniu bezdomnych przyjaciół Ramzesa i Nobla, bezradnych wobec przygniatającej rzeczywistości. Książkę charakteryzuje humor, melodyczny, chwilami wulgarny język (język ulicy, bezpardonowy, agresywny często liryczny skowyt), kontrasty, iluzja, wrażliwość i intuicja. Autor ma świadomość, że dotyka trudnych, ale zarazem powszechnych tematów rodem z ulicy, relacji, łóżka, rutyny, niejednokrotnie „tabu”, formułując bezczelnie wnioski.
